Nur-u Muhammed Olmadan Asla

cehenneme götüren ameller, cennete götüren ameller, kafir, tağut, müşrik, münafık, putperest, belamlar, islam, cihad, başörtüsü, tesettür, namaz, dini belgesel, laiklik, demokrasi, cumhuriyet

Ne kadar da  çok siyah nokta var,

Kalbinde beyaza düşman mısın sen!

Silmek istesen de silemezsin bak,

Hesabı ötede veremezsin sen!

   Hep aynı,hep aynı…İşte Sana döndüm,kapına geldim, senin kapından başka gidecek kapım mı var ki; oraya gideyim der, tevbe edersin.Tevbe edersin etmesine de, ah birde unutu verme sen hemen… Bu son, bir daha mı asla diyerek kaçıncı tevbe edişin…

   Yüz kere tevbe’ni bozsan da gel! diyor Mevlana. Ama sen de bilmem kaç kere bozmak zorunda mısın  tevbe’ni?..

   Evet; Rabbim merhametlilerin en merhametlisidir ve fakat sen! bu merhametten istifade edebilmek için yeterli gayreti göstermek gerektiğinin bilmem farkında mısın?

  Hiç aklına geldi mi bir daha tevbe edebilmen için ömrünün  vefa edeceği... Ya sen tevbe edemeden ecel çalıverirse kapını halin nice olur…Düşüncesi bile korkunç değil mi?

   Öyleyse ne duruyorsun..Artık yetmezmi...

kehkesani

Kapı... Açılır...

Vurmayı bil!

Allah'ı Aşkla Sevmek


AŞK ALLAH'a sevmektir..

ALLAH'a sevenlerin sevmektir..

ALLAH'ın sevdiklerini sevmektir..

evet sevgili dostlar.gerçek bir sevgi ile ALLAH'a sevmek
 herkese nasıp olmuyor..

"ALLAH'I PEYGAMBERİ seviyorum "diyen,ama günahtan uzaklaşmayan çok aldanan var

"ALLAHI SEVİYORUM "demek kolaydır..
ama kişi eğer günahlarını terkedemiyorsa,

geçmiş günahlardan pişman olup tevbe etmiyorsa,
"ALLAHA kurban olayım "demesi boşuna ,
çünkü onu sevgi yalanci sevgidir..

ALLAHA sevmek ne olduğunu bilmeden konuşuyor demek..
insan YARATANINA severse,O'na karşi yapacak en ufak hata,kusur ,ona dağ kadar ağır gelir..omuzunda ağır bir yük gibi taşıyor..tevbe etmeden,gözyaşi dökmeden rahatlamiyor..
"acaba RABBİM beni affedermi ?"diye endise ediyor..
önüne çıkan haramlardan hızla uzaklaşirken,
"YA RABBİM !SENİN için,SENİ SEVDİM için "
der ve sevinç gözyaşi döker..

MEVLAM 'dan başka gerçek dostum olmadığı anladığım günden beri,
O 'nsuz yaşadığım günler ve seneler için ağladım..
O'ndan ayrı aldığım her nefes için ağladım..
"KUL OLMAK "ne demek bilmeden yaşadığım zaman için ağladım..
gaflette yaşarken işlediğim sayısız günahlar için gözyaşi döktüm..
"RABBİM ,SANA istediğin gibi kul olamadım beni bağışla "dedim..
ibadet yapmadan geçirdiğim yılları ok gibi saplandı yüreğime..
çünkü ALLAHA seven kişi ibadetlerini aksatmaz,
özelliklede namazlarını hiç bırakmaz..
namazda insan sevdiğini buluştuğunu hişseder,
O'nunla konusur,O'na dua eder,isteklerini arzeder..
ruh,doğrudan doğruya ALLAH ile vuslat yaşadığını hişseder..
ALLAH sevgisi ruhunda hişseden kişi,artık O'ndan (c.c.)başkasına görmez,baktığı her şeyde O'nu görür,hişseder..

EY BÜYÜK ALLAH'IM !
EY YARATANIM,
EY TEK YARDIMCIM ,
DOSTUM !
ben SENİ böyle seven,AŞKINLA yanan kullarından olmak istiyorum !
SANA itaat etmek istiyorum..
her ibadet SENİNLE VUSLAT OLMALI...
NASIP ET ALLAH'IM..
NASIP ET !
 AMİN

İnsan önce yüreğindeki Kâbe’yi bulmalı, ondan sonra düşmeli hac yoluna. Gideceği yolu bilmeyenler, kıblesine henüz karar vermeyenlerin gidebileceği bir yer yoktur. Başını taştan taşa vurarak akan sular yatağı doğru değilse gedeceği yerde bir bilinmezdir. Yanlış  yol, kırılmış ve yıkılmış kalpler bırakır hüzünlü mazide.

Nerede, nasıl hangi mevkide olursa olsun insan önce gideceği yönü bulup pusulasını ona yöneltmeli. Sonra revan olmalı yollara.

Doğru yönü bulmak kadar doğru yolda ilerlemek, yürümek için çaba göstermek gerekir. Yürümek için içinde bir aşk yangını her gün yanmalı. Yürekte yangın yoksa yol çekilmez olur. En küçük engeller insanı yolundan döndürebilir. Küçük bir çakıl taşı, yoldaki bir tümsek, açılmış bir çukur yada yanlış bir işaret yada işaretçi yoldan çıkarabilir insanı.

Kıblesini bulup yoluna revan olan varmak istediği yere geldiğinde çektiği zahmet kadar kıymet arz eder vardığı yer. Kolaylıkla elde edilenin kıymeti yoktur. Yollarda çekilen ıstırabı, vuslatta rahmete dönüştürmekte önemlidir.

Varılmak istenen Kâbe’ye varıldığında sevgiliye kavuşulmanın verdiği heyecanla “buyur” denilmeli. Yüreğinin seni çağırdığı yerde olmanın mutluluğuna gözyaşı ırmağı karışmalı.

Dönmeli bir Mevlevi semazen gibi ellerini açıp yüreğindeki Kâbe’nin etrafında. Kendinden kaçıp kendini bulmalı. Kendinden uzaklaşıp, kendine yaklaşmalı. Açılmalı içindeki demir perdelerle kapalı gönül kapısı. Herkesi, her şeyi kucaklayacak kadar genişlemeli. Yıkmalı içindeki putları kendinden öncekiler gibi. Eğmeli başını gökten toprağa eğilen güneş gibi. Toprakta bir gölge olmalı, gölgede hiç.

Gidip gelmeli içindeki vicdan vadisinde, zemzem ırmağını bulmak için. Pişmanlık duvarlarını yıkıp içindeki günah vadisine bir beyaz ihramla yol almalı.

İçindeki gecenin  siyah örtüsünün arkasından ağarırken gün ellerini açıp vakfede durmalı. Kalabalık bir mahkemenin önünde sanık sandalyesinde yalnız yargılamalı kendisini. Bütün günahlara karşı durur gibi dik ama bir o kadarda mütavazi bir el açmalı sevgilisine.

İbrahim gibi bütün putları kırıp kendi boynuna asmalı gerektiğinde baltayı. Sonra en büyük nefis putunu devirmeli. Ateşi, ateşe atıp, ateşi yakmalı ateşle. Yandığında pişmeli, piştiğinde yanmalı. Alevlerden geriye kalan korlar güllün kırmızılığına dönüşmeli. Yürekte bir tomurcuk yetim ve öksüz açmalı. Kendinden  hicret edip gönül dünyasında bir muhacir olmalı.

Bulmalı araya araya kaybolmuş merhameti, aşkı, şefkati, sabrı, çileyi, emeği, umudu…

Tam arındım demeden, günahları geride bırakıp, gitmeye hazırlanmadan önce içindeki şeytanı taşlamalı. Başkalarının şeytanlarına söz söylemeden önce en büyük taşı içindeki şeytana atmalı.

Sonra sıyrılmalı bütün benliğini kuşatmış günah esaretinden. İhramını çıkartarak ana rahmine yeni düşmüş bebek gibi masum kalmalı ömrünün her deminde.